Wszystko powstaje z miłości
Niecierpliwie i tęsknie
czekałam na najnowszy tom Jeżycjady. Jak
tylko pojawił się w zapowiedziach wydawniczych, natychmiast go zamówiłam. Wprawdzie
sceptycznie podchodziłam do informacji, że powieść ukaże się 3 października,
ale wszystko wskazywało na to, że tym razem obietnica zostanie dotrzymana. I
tak też się stało. Niestety, dostałam maila z księgarni, w którym
uprzejmie poinformowano mnie o opóźnieniu przesyłki. Czarna
rozpacz! Jednak wczoraj litościwy mąż wracając z pracy w strugach deszczu kupił
mi „McDusię”. Lekceważąc gniewne pomruki książek karnie czekających na
przeczytanie, powieść Musierowicz połknęłam wieczorem i dziś rano.
Nawet nie próbuję
obiektywnie ocenić Jeżycjady. To tak
jakbym starała się chłodno i bez emocji opowiedzieć Wam o przyjaciółce z
dzieciństwa, która dojrzewała i zmieniała się razem ze mną. Była tuż obok,
kiedy świat okazywał się chłodny i nieczuły, a w wieku lat kilkunastu to stan
prawie permanentny. Zaczytywałam się w kolejnych tomach cyklu o Borejkach z przyległościami. Muszę jednak przyznać, że ostatnie części podobały mi
się zdecydowanie mniej. Między innymi dlatego z taką nadzieją wyglądałam
„McDusi”. Widzę, że nie tylko ja – już pojawiło się kilka
blogowych recenzji.
Warto było czekać cztery długie lata - książka podobała
mi się. Nawet bardzo.
Mimo rozrzewnienia mam świadomość, że „McDusia” zapewne dostarczy hektolitry
argumentów na młyn przeciwników „Jeżycjady”. Nadmierna słodycz, naiwność, opary smrodku
dydaktycznego (tym razem główny motyw to zdrowe odżywianie i związki rodzinne), mało nowoczesne kobiety –
owszem, to wszystko jest obecne w powieści Małgorzaty Musierowicz. Mimo to przeczytałam
ją z radością i wzruszeniem, a chwilami wręcz ze łzą w oku. Po dotarciu do ostatniej strony „McDusi” natychmiast poczułam ochotę, żeby wrócić do początku opowieści i na nowo zacząć
lekturę. Ba, zamarzyło mi się kolejne przeczytanie całej serii.
Akcja powieści obejmuje
dziesięć dni: od 21 grudnia do 31 grudnia 2009 roku. Wbrew temu, co sugeruje
tytuł, nie tylko córka Kreski jest w centrum zainteresowania autorki. Tradycyjnie
bohaterów jest znacznie więcej. W większości to starzy znajomi z poprzednich części cyklu. Tym razem wydarzenia ogniskują się wokół
przygotowań do Bożego Narodzenia i ślubu Laury i Adama oraz perypetii miłosnych innych postaci. Bohaterowie
nie są idealni. Tytułowa McDusia nie pozwala się łatwo zaszufladkować, podobnie jak niektóre zachowania Idy, z musztardowym zamachem na syna włącznie.
Podobało mi się jeszcze wiele innych rzeczy. To, że
pod względem językowym powieść jest wręcz wychuchana. Odpowiada mi też ciepłe poczucie
humoru Musierowicz. Poza tym lubię jeżyckie obyczajowe smaczki. Tu ciekawostka: w kuchni Borejków teraz
króluje laptop babci, a dziadek pasjonuje się obsługą zmywarki do naczyń. Natomiast telewizor wyrzucono na śmietnik. W „McDusi” pojawiają się nowe tony,
których nie pamiętam z poprzednich części cyklu: refleksyjna melancholia i zaduma
nad przemijaniem. Z rozkoszą czytałam fragmenty poświęcone literaturze i
książkom. Borejkowie jak zwykle są pasjonatami słowa drukowanego. Na przykład Gabrysia i
jej mąż mają zwyczaj kupować po dwa egzemplarze nowości, żeby nie dochodziło do
awantur. Zachwyciło mnie to, że w sposób dyskretny ale stanowczy Musierowicz zachęca młodych ludzi do czytania poezji. W powieści szczególną rolę odgrywa wiersz Kazimierza Wierzyńskiego. Według Gabrysi czytanie wiersza jest czasem jak rozwiązywanie skomplikowanej łamigłówki, z niespodzianką w środku. Ja to bardzo lubię.[1] Ja też i ogromnie mnie cieszy ta liryczna agitacja w „McDusi”. Jak zwykle odpowiada mi idealistyczna filozofia życiowa, oparta na miłości, przebaczeniu i szacunku, do której namawia Musierowicz, choć w dzisiejszych czasach brzmi wręcz egzotycznie.
Wrażenia spisywałam na
gorąco i nie zdążyły się jeszcze ucukrować. Myślę jednak, że za jakiś czas podobnie ocenię tę powieść. Ucieszyły mnie dobre wiadomości. W książce znalazłam informację o planowanych
nowościach. W najbliższych planach jest dwudziesty tom pod tytułem „Wnuczka do
orzechów”, a w planach nieco dalszych „Na Wielkanoc” (gawędy kulinarne) oraz
„Silva Rerum” (ciekawostki o Jeżycjadzie).
Spotkania z dawnymi
przyjaciółmi z dzieciństwa bywają różne. Czasem jest cudownie i trudno
się rozstać. Niekiedy po aktualizacji ploteczek o wspólnych znajomych nastaje
krępująca cisza. Tym razem tak nie było. Ta wizyta u Borejków była miła, krzepiąca i poruszyła tkliwe struny. Żałowalam, że trwała tylko kilka godzin.
_________
[1] Małgorzata Musierowicz, McDusia, Akapit Press, 2012, s. 81.
Moja ocena: 5
 |
Małgorzata
Musierowicz.
|
